Πρόσκληση στην ελεύθερη γνώση από τον Σύλλογο Εθελοντών Αιμοδοτών Αλεξανδρούπολης

Τι είναι ανοικτή εκπαίδευση; (open education)

Η ανοικτή εκπαίδευση είναι μια φιλοσοφία για τον τρόπο που οι άνθρωποι θα πρέπει να παράγουν, να μοιράζονται και να οικοδομούν την γνώση.

Πρόσκληση στην ελεύθερη γνώση

Ο Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών Αλεξανδρούπολης προκειμένου να δώσει μια ακόμη ευκαιρία στους νέους για ελεύθερη γνώση, σε συνεργασία με τον καθηγητή ψυχολογίας κο Όμηρο Μαυρίδη, προγραμματίζει σειρά σεμιναρίων με

θέμα, «Δυναμική της Ομάδας».

Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να επικοινωνούν με το γραφείο του Συλλόγου στο τηλ 25510-20478 φαξ 25510+26646 ή eaa1988@otenet.gr.

~ Στην ομάδα συμμετέχουν από 12 έως 15 άτομα.

~ Τα σεμινάρια είναι δωρεάν, ολοκληρώνονται σε δύο εξάωρα.

~ Στους συμμετέχοντες θα δοθεί πιστοποίηση παρακολούθησης του σεμιναρίου.

Βιογραφικό

Ο συγγραφέας Δρ. Μαυρίδης Όμηρος γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1939 

 στα  Κασσιτερά της επαρχίας Σαπών του Νομού Ροδόπης Θράκης.

Φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρούπολης και στη συνέχεια σπουδάζει Ψυχολογία, στο Πανεπιστήμιο της Τιβίγγης της  Γερμανίας.

Μόλις παίρνει το δίπλωμά του, εργάζεται στο Κέντρο Συμβουλευτικής Αγωγής του Χέρνε Βεστφαλίας.

Εργάζεται επίσης στο Ψυχολογικό Κέντρο Βορείου Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη.

Εκπληρώνει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις και επιστρέφει στη Γερμανία, όπου εργάζεται στο Δημοτικό σχολείο του Χέρρενμπεργκ, έπειτα ως Κλινικός Ψυχολόγος  στο Βίλφραντ  και  κατόπιν ως Καθηγητής Ψυχολογίας  στη Σχολή Κοινωνικής Παιδαγωγικής της πόλης  Τσέλλε.

Το 1972 διορίζεται καθηγητής της Κοινωνικής και Παιδαγωγικής Ψυχολογίας στην Ανώτατη Ειδική Πανεπιστημιακή Σχολή του Χάγκεν·

Τον Οκτώβριο του 1982 εκλέγεται Κοσμήτορας της Σχολής του. Παράλληλα σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο του Μίνστερ Βεστφαλίας Εθνολογία,  Λαογραφία,

Κοινωνιολογία  και  Παιδαγωγική, κλείνοντας τις  σπουδές  του  με  τη  διδακτορική  του  διατριβή το 1977.

Διετέλεσε επί μία οκταετία  Πρόεδρος της Γερμανό -Ελληνικής Εταιρείας του Χάγκεν, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Επιστημόνων Ρηνανίας – Βεστφαλίας, και πρόεδρος της Γερμανό-Ελληνικής Εταιρείας Ντόρτμουντ.

Σήμερα είναι συνταξιούχος και ζει στην Αλεξανδρούπολη, όπου συνεχίζει το συγγραφικό του έργο.

Τον Φεβρουάριο 2011 βραβεύεται για το συγγραφικό του έργο από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας.

Το βιβλίο του, ΑΣΝΗΦ μεταφράστηκε το 2012 στα αρμενικά.   

Τηλ. επικοινωνίας 25510 29867 ή 6972487652, e-mail: momiros2@gmail.com

Δυναμική της ομάδας σεμινάρια στους φοιτητές    (07.04.13)

Ο σπουδαιότερος σκοπός της Δυναμικής της Ομάδας είναι να βοηθήσει το άτομο, να ανακαλύψει τον εαυτό του, από μια τελείως διαφορετική σκοπιά, χρησιμοποιώντας την ομάδα ως καθρέπτη, μπροστά στον οποίο δεν θα μπορέσει να κρύψει τυχόν αδυναμίες και ελαττώματά του, αφού και οι άλλοι συμμετέχοντες θα έχουν την ίδια μοίρα, και αφού συνειδητοποιήσει, ότι κάθε άτομο έχει τις δυνατές και αδύναμες πλευρές του.

Περαιτέρω μαθαίνει το άτομο με τη βοήθεια ειδικών ασκήσεων και παιχνιδιών, αφού ξεπεράσει τις πρώτες πρωτόγνωρες δυσκολίες του, να υπερπηδά τα εμπόδια του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης, να αποβάλει τις προσωπίδες του εγωισμού και να μπαίνει σταδιακά στο αληθινό πνεύμα της συνεργασίας, της υπευθυνότητας, της αλληλεγγύης και της ανάληψης πρωτότυπων πρωτοβουλιών, σε είδος προτάσεων, συμβουλών και προσπαθειών λύσης των προβλημάτων που παρουσιάζονται στην ομάδα, αδιάφορο αν αυτά είναι συναισθηματικής, επικοινωνιακής, πολιτιστικής ή καθαρά πνευματικής μορφής.

Τελικά συνηθίζει το κάθε μέλος της ομάδας σε ορισμένες διαδικασίες και τυπικότητες της ομάδας, που είναι απαραίτητες ή μάλλον αναπόφευκτες για τη λειτουργία της, όπως π.χ. η συνέπεια, η ακρίβεια, η προσοχή και συγκέντρωση στα λεγόμενα του άλλου, αλλά το σπουδαιότερο απ’ όλα είναι η βαθειά στην ψυχή χαραγμένη εμπειρία, ότι μπορεί να είναι κάποιος ευτυχής και δίνοντας στους άλλους (όχι μόνον παίρνοντας, ως συνήθως) και χαρίζοντας σ’ αυτούς λίγες μοναδικές στιγμές αστρικής (θα το ονόμαζα) ύπαρξης.

Ένα από τα σπουδαιότερα θέματα, τα οποία ενσαρκώνονται στη δυναμική της ομάδας είναι ο σεβασμός η αλληλεγγύη και η αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας. Και να το γνωρίζουμε ευθύς εξ’ αρχής ότι οι έννοιες αυτές είναι απόλυτες, ολικές, δίχως αντικείμενο δηλαδή, δίχως εξηγήσεις, τα γιατί, επειδή και παρόμοια. Σέβομαι τον άλλον, τον διπλανό μου, όχι γιατί με σέβεται και εκείνος, αλλά απλά τον σέβομαι και τον αγαπώ σαν συνάνθρωπό μου. Ούτε και το «Σ’ αγαπώ, γιατί είσαι ωραία!» κατά το γνωστό μας λαϊκό τραγούδι, έχει στην περίπτωσή μας αυτή ισχύ, αλλά επαναλαμβάνω, απλώς το «Σ’ αγαπώ» Το πιο ουσιαστικό θα είναι να το επαναλαμβάνουμε. «Σ’ αγαπώ, Σ’ αγαπώ!» ή «Σ’ εκτιμώ, σ’ εκτιμώ» ή «Σε σέβομαι, σε σέβομαι κ.τ.λ.»

Η ζωή του καθενός μας είναι μια συνεχής πάλη, μεταξύ δύο αντιπάλων υποστάσεων, όπως μεταξύ μνήμης και λήθης, μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, μεταξύ τάσεων και κάμψεων του μυϊκού μας συστήματος, μεταξύ δράσης και αδράνειας, μεταξύ πάθους και απάθειας, και ούτω καθεξής… Απόρροια αυτών το μαχών είναι το πνεύμα της δημιουργίας. Και η πρωτοβουλία, η δημιουργία, η δράση γενικά κάθε ανθρώπου παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο για την διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, γιατί κάθε άτομο ταυτίζεται με το δημιούργημά του.

Ο μεγαλύτερος άθλος του ανθρώπου δεν είναι η λευτεριά, αλλά η λύτρωσή του από τη λευτεριά, όπως έλεγε και ο Νίκος Καζαντζάκης. Τι μπορεί με άλλα λόγια να δημιουργήσει ο άνθρωπος με την ελευθερία του; Δυστυχώς ο σημερινός Έλληνας δεν κατάφερε να λυτρωθεί από την ελεύθερη δημοκρατία, να υψώσει το απολλώνιο τοίχος του φωτός, της τάξης και των ορίων, έναντι στο διονυσιακό κάλεσμα για αταξία, χάος και αυτοκαταστροφή.

Οφείλουμε σαν πολίτες μιας κοινωνίας ή ως μέλη μιας ομάδας, να ακούμε μέσα μας την κραυγή, που δεν είναι δική μας, αλλά αυτή των προγόνων και συνανθρώπων μας. Είμαστε υποχρεωμένοι να αγαπάμε την ευθύνη, να αισθάνεται και να λέει ο καθένας: «Εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω την ομάδα, την πατρίδα, τον πλανήτη», και αν κάτι πάει στραβά, να αισθάνεται ότι φταίει και ο ίδιος. Πολέμα να ζήσεις όλον τον αγωνιζόμενο άνθρωπο. Ο αγώνας είναι Θεός. Η ουσία του θεού είναι ο αγώνας, η δημιουργία, η προσπάθεια. Πόλεμος πατήρ, πάντων (Ηράκλειτος) και με το πόλεμος δεν εννοούσε εκείνος τις μάχες ή τις σφαγές, παρά τις προσπάθειες των ανθρώπων για δημιουργίες. Η πράξη είναι η πλατύτερη μορφή της λύτρωσης, με την δημιουργία μετουσιώνεται η άψυχη ύλη σε πνεύμα. Η ανώτερη αρετή δεν είναι λοιπόν το να είσαι ελεύθερος, παρά το να μάχεσαι για την ελευθερία.

Η ελευθερία δε βρίσκεται σε μια φανταστική δήθεν ανεξαρτησία από τους φυσικούς και κοινωνικούς νόμους, αλλά συνιστάται στην κυριαρχία μας, τόσο επάνω στον εαυτό μας, όσο και πάνω στην εξωτερική φύση, δηλαδή στην κυριαρχία που στηρίζεται πάνω στη γνώση της φυσικής αναγκαιότητας.

Α) H AΒ της κοινωνικής συμπεριφοράς (παραδείγματα).

Β) Η σπουδαία υπόθεση της Υπέρβασης (παραδείγματα).

Και τώρα ας αφήσουμε τη θεωρία και ας προχωρήσουμε στην πράξη, γιατί ο άνθρωπος μαθαίνει περισσότερα και αποτελεσματικότερα από τις προσωπικές εμπειρίες, όταν δηλαδή νιώσει κάτι πάνω στο πετσί του, παρά από την κατανόηση και των πιο τέλειων θεωριών. Και ας μη λησμονούμε πως το κοφτερό μυαλό εύκολα μπορεί να γίνει ο δικηγόρος του διαβόλου, ενώ η καρδιά είναι πάντα η υπηρέτρια του θεού.